OTMICA I VAZNESENjE JULIJANE K


Otmica-i-vaznesenje-Julijane-K

25.4.2013.

Velika dvorana u 20 časova

Šabačko pozorište

Željko Hubač

OTMICA I VAZNESENjE JULIJANE K

Reditelj: Željko Hubač

Scenograf: Anđela Mijović

Kostimograf: Selena Tomašević

Kompozitor i autor izbora muzike: Kosta Pavlović

Autor scenskog pokreta: Igor Damnjanović

 

Uloge:

Ratko Mrkić: Strahinja Barović

Julijana Krkić: Ivana Terzić

Evrem Čehajić: Ivan Tomašević

Evdokija Čehajić: Aneta Tomašević

Metodije: Ljubiša Barović

Avram, zvani Otelo: Bogoljub Mitić

Baltazar: Lazar Maksić

Jerotije Krkić: Mladen Ognjanović

G-đa Krkić: Deana Kostić

Pantelija Mrkić: Petar Lazić

G-đa Mrkić: Aleksandra Ristić

Pera Vujić: Vladimir Milojević

Pecko: Slobodan Petranović

Dojana: Ivana Jokić

Živka Popović: Dragana Radojević

Sima Popović: Borivoje Božanić

 

Inspicijent: Zorica Stevanović

Sufler: Sofija Karajić

Tehnički rukovodilac: Radivoj Kostadinović

Slikarski i vajarski radovi: Rade Stanković

Stolarski radovi: Borivoj Čeivanović

Bravarski radovi: Mihailo Brezina

Majstor tona: Kosta Pavlović

Majstor svetla: Miodrag Popović

Električar: Luka Popović

Vlasuljar i šminker: Gordana Barović

Krojači: Dragica Vujković, Zlatomir Nenadović

Garderoberi: Milenija Babić, Danijela Dragojević

Rekviziter: Mirjana Neziri

Dekorateri: Čedomir Vučinić, Ivan Jovanović, Josip Ucaj, Mladen Simić, Milan Mraović

Premijera: 7. oktobar 2012. Velika scena

 

(…) Pisac, naime, zna da je pozorište samo po sebi iluzija, zasnovana na potrebi da silinom svoje umetničke istine uzdrma same temelje stvarnosti, no isto tako svesna svoje suštinske nemoći da izmeni svet. Poprište sukoba tog dvojstva, sadržanog u prirodi pozorišne umetnosti, bojno polje na kojem se najdirektnije dotiču dva realiteta, upravo oličava sudbina glumaca koji spajaju dva sveta, razapeti između umetnosti kojoj služe i realnog života kojem kao građani ne mogu da uteknu. (…) Jasno je da su oni nepomirljivi, ali je očigledno da ti međusobno sukobljeni svetovi jedan drugog magnetski privlače, a da reprezenti obe stvarnosti osećaju potrebu da zavire „preko“, u onaj drugi univerzum, da makar samo na čas osete presan život (da bi odatle crpli materijal za svoje snove), odnosno da makar malo uživaju u iluziji umetnosti koju zvanično preziru. (…) Baveći se prokletstvom onih koji su se u jednom času, sticajem okolnosti, našli između ta dva sveta, pisac opisuje dramatičan sudar života i pozorišta.

Aleksandar Milosavljević

Iz pogovora „Između života i pozorišta“ u: Teatron br. 109;

Muzej pozorišne umetnosti Srbije, Beograd, 1999.

 

(…) Nasuprot dvema porodicama iz provincijske zabiti – načelničkim parovima Krkić i Mrkić, kao i njihovoj deci Ratku i Julijani – stoji putujuća glumačka družina „Evrem i „Evdokija“, rastrzana između potrebe da preživi na oskudnom glumačkom hlebu (zadovoljavajući se zabavljanjem s pomalo sitne pouke) i nejasne težnje da neukom svetu ipak približi Šekspira. Ali, jasno „ogledanje“ u delovima zapleta Romea i Julije, kao i parafraziranje Krkića i Mrkića kao Montekija i Kapuletija koji će ipak učestvovati u komičkom raspletu, nije Hubačev glavni cilj. Naime, nakon „audicije“ za ulogu Julije, sledi još jedan gest kojim glumci Evremove trupe, akteri iluzije, intervenišu, u realnosti: maskirani u kaluđere koji ispovedaju grehe, oni oslobađaju Juliju (krkić) roditeljskog kućnog zatvora, kako bi se ona pridružila svom ljubljenom Ratku (Mrkiću), takođe odmetniku u svet teatra. Tako se inicira anti-iluzionistička teza koja je sasvim drugčija od, recimo, Simovićeve. Jer, kao što u završnici pokazuje pojava bivšeg ministra Sime Popovića i njegove žene Živke kao novog načelničkog para, Hubač svoje pozorišne pastiše ovde ne iscrpljuje u samo u pozajmici likova iz Nušićevog dela, kao ni samog Nušića (nesuđeni Evdokijin udvarač). Živkina odluka da Evremovu trupu spase i uzme pod svoju zaštitu – kako bi izgradnjom pozorišta u zabiti ponovo uspela sebe i muža da vrati u prestonicu i na ministarske položaje – dokazuje da svako mešanje pozorišta u život izaziva mnogo jaču intervenciju „suprotne strane“, reakciju posle koje svaka autonomija umetnosti postaje nemoguća (…)

Svetislav Jovanov

Iz pogovora „Igra stvari“, stvar igre“ u: „Bizarno“ knjiga drama Željka Hubača;

Šabačko pozorište & KIZ Altera, Beograd 2012.

 

Željko Hubač

Rođen u Tuzli, odrastao u Zenici i Leskovcu. Njegovi dramski komadi su do sada 31 put premijerno izvedeni u profesionalnim pozorištima u Srbiji (u Beogradu, Novom Sadu, Šapcu, Nišu, Leskovcu, Užicu, Kruševcu, Zrenjaninu, Kikindi, Kosovskoj Mitrovici i Vranju), u Bugarskoj (u Plovdivu, Vidinu i Krdžaliju), u Hrvatskoj (u Zagrebu), Bosni i Hercegovini (u Zenici) i reprizirani više od 1.000 puta.

Predstave rađene po njegovim dramama i adaptacijama bile su u selekciji velikog broja pozorišnih festivala (Sterijino pozorje u Novom Sadu, Festival „Nova drama“ u Sankt Peterburgu, Festival BIH drame u Zenici, Dani komedije u jagodini, JoakimFest u Kragujevcu, Festival pozorišta/kazališta BIH Brčko, Festival profesionalnih pozorišta Vojvodine, Festival profesionalnih pozorišta Srbije „Joakim Vujić“, Međunarodni pozorišni festival za djecu u Kotoru, Međunarodni festival pozorišta za decu „Pozorište zvezdarište“, Grad-teatar Budva, Splitsko leto, Festival kamernog teatra „Risto Šiškov“ u Strumici…).

Za dramske tekstove Željko Hubač je nagrađivan 10 puta u zemlji i inostranstvu. Drame su mu prevođene na engleski, nemački, ruski, bugarski i poljski jezik.

Živi u Zemunu – sa Anđelima.

www.zeljkohubac.com